عروج علی (ع)

امشب ملائک به اذن خدا نزول می کنند

قرآن حق و زنده را با خود به بالا می برند

هارون چگونه شود خار در چشم استخوان بر گلو

بر دوش خود بگذاشته بر نزد موسی می برند

چشمان کوثر بی دیدن ساقی بی فروغ می شوند

بر چشم خود بنهاده پس بر جای زهرا(س) می برند

عاشق نمی شود چنین اسیرو غمین زهجریار

معشوق خود را با ادب ،دیدار آن معشوق اولی می برند

 پ.شمع

رمضان ۱۴۳۱

پایان تلخ عشق

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن: پندار تخلصمه :دی

مشک تشنه

در تمام طول راه، زمزمه دارد به گوش

" ای عمو جان تشنه ایم، مَشک آبت کو به دوش؟ "

جُندیان از هِیبتش، محوِ روی غیرتش

پشت آن نخلان کمین_سیبلِ نفرینِ زمین_

با تمنّا نهرِ آب، عبدِ صالح را خِطاب

" ای ابو قُربه زِ من، قطره ی آبی بنوش

خشکی لب تَر بکن، کن تبرّک این خروش "

پُر حرارت پُر زِ تاب، برگرفت مشتی زِ آب

با نظر بر روی آب، غرق رویا یا به خواب

پیش روی دیدگان، تشنه دید آن طفلکان

ریخت آبِ مُشت را بر روی آب

مَشکِ تشنه را رها در جوی آب

ساقی دشتِ عطش، ناصر و تسلیم عشق

برنشست بر اسب و شد، راهی اقلیم عشق

زیدِ رَقّادِ لعین، مَکر و کین اندر عجین

می کُند دستش جدا، بی خبر او از خدا

می دهد دستِ دِگر، مَشکِ آب خون جگر

دست چپ را زد به تیغ، ای دریغا ای دریغ

بارِ دیگر شهسوار، مَشک آبِ بی قرار

گیرِ دندان بی امان، در تعجب شد جهان

شور و غوغایی به پا، در زمین و در سَماء

از یَسار و از یَمین، تیرها هر سو وَزین

دو به دو یا تک به تک، از حسد از روی رَشک

می خورد اول به چَشمُ بعد هم رو سوی مَشک

ریزه های خونِ چَشم، خون چکان شد روی مَشک

مَشکِ خامُش بی صدا، بهرِ شرم و از حیا

گریه ها سر می دهد، آبها با اشکها پَر می دهد

نانجیبی هر که بود، نیّتش هم شَر که بود

زد به فرقش یک عمود، قدّ رعنایش خَمود

دست ندارد، چَشم ندارد، جان رَمَق را هم ندارد

خسته دل، یاری دهنده شاهِ دین

اوفتاد از اسب بر روی زمین

هر فرشته هر ملک، پایین بیامد از فلک

هر کدام از دیگری، پیشی گرفته از رهی

تا رأس آن ماهِ جلی، بِنهد به دامانش ولی

مامش بیامد تا سرش، بنهد به روی دامنش

تا واپسین لحظه ی مرگ، فکرش شهادت بود و بس

کشته شدن در راهِ عشق، عشقش شهادت بود و بس

محرم سال ۸۱

آستان رستگاری

در کعبه ی بهشت بود که پوشیدم

بر روح کبریایی جامه ی ولادت را

با دست پر فتوح امین (ص) بپیمودم

در دشت های غدیر قله ی امامت را

من بحر عشق بودم وعاشقانه می بردم

بر دوش خسته ام کشتی ولایت را

بر جان گشنه یتیمان روزگار

با دست های خود دهم لقمه ی هدایت را

من تشنه ی حقیقت و چه خوب نوشیدم

بر آستان رستگاریم چشمه ی حقیقت را

پ.شمع

۱۹ رمضان المبارک۱۴۳۰

جلگه ی دیدار

میروم ازاین  خیال

ازاین  خزان بی بهار

می گریزم از سایه های  مخوف نبودنت

پر میکشم به  آغوش آفتاب خیال بودنت

می کوچم از قله های  غرور بی حضور

تا پست ترین جلگه های دیدنت